De eerste rotstekeningen uit de oertijd zijn nog steeds voor iedereen begrijpbaar. In de hedendaagse kunst is de kunstenaar zelf echter één van de weinigen die weet welk verhaal het schilderij vertelt.

De Grote Masturbator (1929) – Salvador Dali: “Het is niet omdat ik het niet kan uitleggen dat de dingen die ik schilder ook geen betekenis hebben. Dat moet achteraf gebeuren …”

Dit is namelijk ook de rode draad doorheen heel de kunstgeschiedenis: het individualisme neemt steeds toe en er is geen stoppen aan. Natuurlijk spreken we allemaal min of meer een universele taal. Het is echter de inhoud waar de meningen steeds meer verdeeld over zijn.

Het recht om je eigen communicatie ook zelf te kiezen

Je moet je er dus van bewust zijn dat het niet (meer) mogelijk is om een boodschap de ether in te sturen waarin iedereen zich kan vinden. In de reclamewereld wordt helaas nog te vaak de focus gelegd op die universele taal. En dan kom je al snel tot algemene waarden zoals: humor, erotiek, sympathie … Hierdoor vervaagt al gauw de essentie van de boodschap, met name de unieke waarden die het product zelf te bieden heeft.

Vandaar is het beter om steeds een specifieke groep mensen in je communicatie aan te spreken. Je zal vaker moeten communiceren naar meerdere groepen en steeds met een grote persoonlijkheid, net zoals de kunstschilder Salvador Dali dat deed.

Sterke individuen maken ook een sterke organisatie

Ook binnen je eigen organisatie zal je geconfronteerd worden met het individualisme. Het is belangrijk om hier niet tegenin te gaan en dit eerder te benutten als een individualisering van je organisatiestructuur.